Błądząc z głębinach mojego jestestwa, w głębinach mojej pamięci, znalazłem to miejsce, z dawna zapomniane i zatracone, ale jednak ... Jednak nie do końca, w końcu je znalazłem. Blog ... pamiątka po pewnych dziwnych niespodziewanych przemyśleniach, pamiątka po dawnych sytuacjach, które zapewne w moim tekście są widoczne wyraźnie tylko dla mnie, mimo wszystko znaleźli się ludzie, którzy zechcieli zostawić ślad po sobie pod moimi rozważaniami, nie mi dociekać dlaczego, ale chwała im za to, pozostaje nadzieja, że w tej co najmniej specyficznej subkulturze istnieją ludzie, posiadający własny pogląd i nie zgadzają się zawsze bezmyślnie z przyjętymi normami.

Czytając swoje własne refleksje sprzed blisko roku, chciałbym być pełen optymizmu, w moim życiu zmieniło się wiele, mimo że raczej nie na dobre, powinienem się cieszyć, bo nie zmieniłem się ja sam, wciąż dążę do wyznaczonego dawno temu celu, mimo że miewam gorsze i lepsze chwile, mimo że czasem wątpię sam w siebie, to podążam, obranym kierunkiem ku końcu. Ale co ja zastam na końcu, nie mam pojęcia, chociaż to już blisko. Tempo marszu jest szybsze niż szacowałem, finiszuje i nic na to nie poradzę, nie chce poradzić ... Wielu jeszcze przed osiągnięciem celu, myśli o jego następstwach, starają się przechytrzyć siebie samych, ja jednak nie, ja poświęcam się w pełni temu co zmierzam, prostacko olewając resztę. Wielu próbuje mnie zatrzymać, wielu z nich ma ku temu naprawdę dobre powody, są argumenty z którymi powinienem się zgodzić i zgadzam się, ale nie robię nic ku temu. Nie proszę nawet o wybaczenie, bo takowe, w żadnym wypadku, mi się nie należy. Taka już moja dola, pociesza mnie jedynie to, że sam ją wybrałem i to nie zmieni się nigdy ...